Słowem wstępu WOLL to światowy lider w produkcji garnków i patelni z powłoką tytanową, diamentową oraz szafirową. To zdecydowanie topowe produkty na rynku gastronomicznym, którym przyglądałam się od kilku miesięcy. Wszystkie produkty marki WOLL wraz z linią Diamond oferuje Sklep patelnie-tytanowe.pl.

Co w tym tytanie takiego niezwykłego? Zanim rozpoczęłam testy sprzętu WOLL, zastanawiałam się na ile jakość będzie adekwatna do ceny. Czy powłoka poradzi sobie przy częstym gotowaniu no i po jakim czasie pojawią się rysy. 

Najbardziej jednak problematyczną kwestią był zawsze brak kuchenki gazowej, która dla WOKa jest królestwem temperatury, a którą u mnie z powodów technicznych wyparła indukcja.

Jak zdała test moja patelnia?

•     Szybkość nagrzewania całej powierzchni WOKa na indukcji: 8/10
•     Grubość powłoki tytanowej i odporność na rysy: 10/10
•     Pojemność WOKa: 10/10
•     Waga patelni i poręczność: 7/10
•     Design: 10/10
•     Odporność na przywieranie: 10/10 powłoka Non-Stick
•     Łatwość czyszczenia: 10/10
•     Cena: 9/10
•     Odpinana rączka: TAK + odporna na temp. 250'C
•     Piekarnik frendly: TAK
•     Przykrywka: TAK + odkręcany uchwyt

Podsumowując: WOK zdecydowanie wart zakupu! Bardzo szybko nagrzewa się cała powierzchnia patelni nawet na płycie indukcyjnej (patelnie nadają się do użytku na KAŻDYM rodzaju kuchni — sprawdź USE & CARE). WOK sam w sobie jest dość ciężki i możecie mieć trudności w podnoszeniu go jedną ręką, jednak rekompensuje to kilkuwarstwowa powłoka tytanowa, która przetrwa spotkanie nawet ze stalową łychą, czy widelcem! A jeśli pojawią się jakieś zadrapania (u mnie dotychczas brak), to nie będą miały  szkodliwego wpływu na wasze potrawy.


Design na TAK. Na zdjęciach możecie zobaczyć, jak rozgrzana powłoka mieni się niczym gwieździste niebo, to na serio piękna patelnia! :D A przy okazji niemal sama się zmywa. Wystarczyła odrobina płynu i miękka gąbka.

Dużym atutem patelni jest również odpinana rączka. Dzięki systemowi click-by-click WOK zajmuje o połowę mniej miejsca niż tradycyjne patelnie, a to przecież ważne, gdy w kuchni mamy tyle innych naczyń i naczynek! Przy okazji patelnia po odpięciu rączki może posłużyć jako forma do zapiekania. Smart! Na koniec, jeśli macie lenia i nie chce Wam się polerować szklanej przykrywki, nie musicie! Wystarczy odkręcić uchwyt i wstawić szkło do zmywarki. Czego chcieć więcej? Polecam!

Wczoraj wieczorem miałam przyjemność wziąć udział w projekcji filmu "Ants on a shrimp" - holenderskiego dokumentu reż. M. Dekkers'a, ukazującego charyzmatycznego szefa kuchni najlepszej europejskiej restauracji Noma - Rene Redzepi, który to postanawia zamknąć na pewien czas kopenhaską restaurację i wraz z całym personelem przenieść się do Japonii, podejmując wyzwanie stworzenia zupełnie nowego, nieoczywistego menu. Film rewelacyjny i warty polecenia ale to, co najbardziej zapada w pamięć - to KOLACJA po projekcji.

Szef kuchni: Justyna Słupska-Kartaczowska z wrocławskiej restauracji Acquario.

Menu:
Łupacz & Ogórki małosolne
Polędwica & Słonina Złotnicka
Pokrzywa & Emilgrana
Sola & Maślanka
Arbuz & Truskawki

Polska ryba dorszowata w najlepszym wydaniu. Łupacz to zdecydowanie faworyt tej kolacji, marynowany w kolendrze i limonce pozostał bardzo delikatny i intensywny w smaku. Nie ma mowy o cierpkim posmaku surowej ryby! Całość podkręcają ogórki, świeże i małosolne + lekka galaretka. I nie byłoby w tym nic nadzwyczajnego, gdyby nie ten wyjątkowy smak samych ogórków. Smak znany ale nienachalny i podkręcony cytrusową nutą, a granish z pachnącego kopru i nasturcji wraz z hiszpańskim winem musującym CAVA udoskonala cała przystawkę! Jest pysznie, chcemy więcej!

PS. Czy dobrze wyczuwam emuslję z kiwi?

Jako drugą przystawkę szef Justyna zaproponowała polędwicę peklowaną w 3 rodzajach soli w towarzystwie słoniny złotnickiej. Przyznam szczerze, że najbardziej urzekła mnie właśnie ta słonina - delikatna i bardzo intensywna w smaku, cieniutko krojona i zwinięta w rulon była dominującym elementem dania. Mus i chips z buraka + chips z pietruszki uzupełniły smak i złamały tekstury na talerzu. Zaskakiwała również piklowana szalotka - intensywnie cytrusowa i chrupiąca. Świeży chrzan i liść ostrygowy zaostrzyły smaki.

Po takim wstępie zastanawiałam się, czym teraz może zaskoczyć mnie danie główne. Pokrzywa i Emilgrana na początku brzmiały dość klasycznie, jak połączenie: szpinak + mozzarella, do czasu, aż podano talerze. Pod prostą nazwą kryło się perfekcyjnie zbudowane danie. Sama nie mogę się zdecydować, czy aby nie lepsze niż pierwsza przystawka!  

Delikaty pierożek cappelletti z farszem z sera Emilgrana i tapioki, podany na musie z zielonego jabłka i gotowanej kapusty pak choi, przykryty sałatą freeze oraz pyłem z pokrzywy zupełnie rozłożył mnie na łopatki! Akcenty cytrusowe nawiązywały do przystawek, a białe wino Veriver, z wyraźnym owocowym smakiem i ziołowymi nutami dopełniło dzieła. Jestem oczarowana!

Jako drugie danie główne podano Solę. I tu niestety rozczarowanie - zarówno smakowe, jak i wizualnie. Ryba delikatna ale bez wyrazu i smaku. Podana z rzadką pianą z maślanki wyglądała blado. Ciekawym akcentem były pikle z kwiatów czosnku, marynowane w occie kokosowym. Niestety smak kokosa, maślanki i ryby zupełnie do mnie nie przemówił. Ok, a co z dodatkami? A no pojawiła się kontynuacja kokosa - mus + wiórki, pojawiła się mocno pomidorowa galaretka oraz trzy majonezy - ze szczawiu i czerwonej kapusty oraz zagadkowy - jak na mój smak chyba z wędzonej cebuli. O ile talerz nie zachwycał - sytuacje ratował sommelier i dobrane włoskie wino z  regionu Kampania - VESEVO Belnvento Falaghina. Dla tego wina jestem gotowa zdradzić moich gruzińskich liderów :)

Mówi się, że ważne jest pierwsze wrażenie i ostatnie słowo! Tak też było w tym przypadku. Deser skutecznie zatarł bezbarwne drugie danie główne. Niby nic wielkiego - truskawki i arbuz - ale wierzcie mi, ten klasyk smaków cudownie puentował kolację! Plaster świeżego arbuza, słodkie truskawki, delikatny lodowy rocher, krucha beza, płatki róż i pył z truskawek. Synergia smaków i tekstur, na prawdę przepyszne!

Wielkie gratulacje dla talentu Justyny! Moje uznanie, zwłaszcza po słowach, z którymi się zgadzam - że bycie kobietą szefem kuchni to nie zawód, tylko ścieżka życiowa i całkowita dedykacja. To wspaniałe i motywujące, patrzeć na pasjonatkę kulinariów - która stawia wszystko na jedną kartę, rezygnuje z dotychczasowej kariery i idzie za głosem serca! Potrzeba wiele odwagi! :)

Kochani, dziś chciałabym podzielić się z Wami moim niedawnym odkryciem! Kilka dni temu firma PREMIUM ROSA przysłała mi swoje smakołyki do zrecenzowania. Produkują najlepsze soki, syropy i konfitury pod słońcem! (Jedynie moja mama robi lepsze! ;)Wyroby sygnowane marką #PREMIUM ROSA oraz #NaszeDomowe są w 100% naturalne i na prawdę jak za dawnych czasów!

W paczce znalazłam:

oraz: